1930'ların ortasına kadar gitar, büyük swing orkestralarında akustik bir ritim enstrümanı olarak kullanılıyordu; büyük bir big-band içinde akustik gitarın sesi diğer enstrümanların arasında kaybolduğu için genellikle sadece ritmik bir zemin sağlıyordu.
1930'ların ikinci yarısında Gibson gibi üreticilerin ürettiği manyetik pickup'lı ilk elektro gitarların (ES-150 gibi modeller) yaygınlaşması, gitarın sesini yükselterek bu enstrümanın bir solo sesi olarak da öne çıkabilmesinin önünü açtı.
Charlie Christian'ın Benny Goodman Orkestrası'nda bu yeni teknolojiyle çaldığı akıcı, saksafon benzeri solo çizgiler, elektro gitarın swing döneminde nasıl devrimsel bir rol oynayabileceğinin en somut kanıtı oldu.
Bu dönemin kayıtlarına erişmek isteyenler için Benny Goodman Sextet'in 1939-1941 arası stüdyo kayıtları, Charlie Christian'ın elektro gitarla nasıl bir devrim yarattığını doğrudan duyabileceğiniz en iyi kaynaklardır.
Bu dönem, gitarın caz'daki kimliğinin kalıcı biçimde değişmesine zemin hazırladı; ritim enstrümanından bağımsız bir solo sese dönüşüm süreci, sonraki on yıllarda bebop ve sonrası akımların gitar dilinin temelini oluşturdu. Derslerimizde bu tarihsel dönüşümü, elektro gitarın neden bu denli özel bir enstrüman olduğunu anlatırken bir başlangıç noktası olarak kullanıyoruz.